We zitten weer aan tafel. Het is elf uur ’s avonds en we zijn met z’n vieren. Ik lig met mijn hoofd op tafel, maar slaap niet. Ik spied om me heen. Terwijl de ene vriend een slokje van zijn kersenlikeur neemt, probeert de andere vriend scheel te kijken naar zijn wijsvinger, die hij steeds iets dichter bij zijn neus brengt. De andere vriend zit hard te lachen voor de televisie. Ik kijk naar het scherm. Houdoe van de Vliegende Panters.
Vannacht had ik weer een opmerkelijke droom. Een bouwput in een huis. Dat kan helemaal niet, maar ook weer wel. In een droom kan een hoop. Zelfs bouwputten op eerste verdiepingen van huizen kunnen, wanneer je lijkt te zweven door tijd en ruimte. In de droom bouwden we er vast een feestje, wat niet mocht. Van wie was mij niet duidelijk, maar dat het niet mocht was wel duidelijk.
Het is bijna Oud en Nieuw. Het jaar is voorbij gevlogen. Goede voornemens nemen de plaats in van oude patronen en gebaande paden. ‘Zorg voor jezelf en je omgeving,’ roept iemand. En een studie volgen, jezelf blijven ontwikkelen… Een cursus ‘Grip op je hoest’, een cursus ‘Wandelen – instapniveau’ en ‘Zelfvoltooiing’, oppert iemand anders. ‘Retorica is misschien wel het hoogste goed, zorgvuldige communicatie,’ zegt de derde.
Ik zag laatst ’s nachts een soort van Casper het Spookje op een luxaflex geprojecteerd. Daarna heb ik er een bedankbriefje in de bus gestopt. Ik pak een oliebol van de schaal. En daarna een toastje met brie. Ik spied om me heen. De radio staat aan en de tv gaat zachter. Langzaam glijden wij het nieuwe jaar in… Het aftellen is begonnen.