De chauffeur houdt de deur voor ons open. Ik wil doorschuiven naar de andere kant van de bank, maar dat hoeft niet. De chauffeur houdt met alle liefde ook het andere portier open. Het is een grijzende man van een jaar of zestig.
We zitten nu naast elkaar op de achterbank. Dit is een mooie auto, een bruine, zag ik in de gauwigheid. Onze jassen liggen op de hoedenplank. Ik kijk over de schouder van de bestuurder, die op dat moment de radio aanzet. De kilometerteller wijst 130 aan en de lichten op de snelweg schieten voorbij.
De auto maakt bijna geen geluid. Op de radio komt nu een liedje voorbij dat ik ken. Ik neurie zachtjes mee en tik met mijn hand de maat op mijn bovenbenen.
Ik kijk naar jou. Jij kijkt voor je uit, je blik is een beetje afwezig. Ik denk dat je je een voorstelling maakt van de plek waar we naartoe gaan. Ik laat je maar even staren, ik wil je niet storen in dag- of moet ik zeggen nachtdromerij?
We passeren een verlaten parkeerplaats. Ik ben hier wel eens voorbij gereden, nee, zelfs gestopt toen ik nodig moest plassen. Ik heb toen achter een boom geplast. We waren op weg naar Brussel, waar we het vliegtuig zouden nemen naar Florence, dacht ik.
Terwijl we nu met 140 km per uur over de snelweg razen naar een plek die ik waarschijnlijk nog niet ken, reis ik in mijn herinneringen terug naar vijf jaar, tien jaar geleden. Ik kijk door het raampje naast me naar de passerende auto’s op de andere baan. Als ik me half omdraai kan ik ze langer volgen met mijn blik. Mijn adem wasemt op het raam.
Ik kijk naar jou. Jij kijkt nog steeds voor je uit… Ik kijk in de achteruitkijkspiegel. Onze blikken raken elkaar aan.
Die nacht droom ik van een feest op een kasteel. Als ik wakker word heb ik tien ringen om mijn vingers met dierentuindieren.
Op het feest ben ik een soort van paaldanseres die om een pilaar heen danst. Ik probeer jou steeds mee te trekken, maar dat lukt niet erg, je zet je steeds schrap. Daarbij mors je grote hoeveelheden prosecco op de grond. In mijn herinnering is de pilaar roze met bloemetjes, maar als ik later de foto terugzie heeft de pilaar dezelfde kleur gekregen als mijn jurk, namelijk fel turquoise.
Dan besluit ik dat heden, verleden en toekomst naast elkaar kunnen bestaan…