Vandaag is het al best lang geleden dat je je liefde van me aftrok. Om precies te zijn vijf dagen geleden. ‘You want it darker,’ denk ik bijna grimmig en stap met een vriendin in de trein om een concert van J. te gaan zien. ‘You want it darker’ past bij deze duistere muziek, die tekstueel diep inzicht geeft (of kan geven) in het menselijk brein en het brein van J. in het bijzonder. Hoewel ik degene was die soms jaloers was, kon jij J. eigenlijk niet uitstaan. Al heb je hem nooit ontmoet.
Met de vriendin zit ik op een terrasje voorafgaand aan het optreden. We spuien allerlei gekke ideeen voor een feest. ‘We hebben een trapeze nodig!’ roep ik. ‘Nee jij gaat op mijn rug staan en dan gooi ik ballen omhoog,’ zegt zij. ‘Ja!’ roep ik. ‘En die weet ik dan natuurlijk allemaal net niet op te vangen.’ We gaan een uur zo door en de vrouw naast ons geniet zichtbaar van ons gesprek. Dan ‘atten’ we ons biertje en haasten ons naar het optreden.
J. loopt al in de zaal en de band staat al op het podium. Ze zijn beter dan ik had gedacht. Ze zijn flink vooruitgegaan de afgelopen twee jaar. Betere zang, betere drum, betere gitarist en betere toetsenist. Ik vind ze serieus heel goed nu. De vriendin maakt opnames en ik probeer een foto te maken van het podium met de artiesten en dan in een hoekje de naam van de zaal: Volta.
Na afloop drinken we veel bier. En voeren we veel gesprekken. Veel lachen. Geen huilen. Inspiratie voor iets nieuws, een nieuw begin. Als we weggaan geef ik J. een dikke zoen op zijn mond. ‘Zoende je hem nou op zijn mond?’ vraagt de vriendin. ‘Mwoah,’ antwoord ik. Dan rennen we naar de laatste bus. En in de trein terug naar huis doet de vriendin zich nog even voor als conducteur (ze draagt een grijs jasje), maar dat is niet geloofwaardig.